Toen Reinate een semester wat meer tijd had, besloot ze op zoek te gaan naar vrijwilligerswerk. Via Give a Day kwam ze terecht bij Home-Start.
Reinate: "Ik wilde graag iets teruggeven, gewoon omdat ik de tijd had. Bij Home-Start werk je rechtstreeks met mensen en zie je ook dat je echt het verschil maakt. Omdat ik psychologie studeer, voelde die link voor mij ook heel logisch. Ik wilde graag een zwangere mama of een gezin met een jong kindje ondersteunen. Na mijn startopleiding vond de coördinator al snel een passende match.”
Van praktische hulp naar er gewoon zijn
De eerste ontmoetingen stonden vooral in het teken van elkaar leren kennen. "We zaten de eerste keer gewoon samen in de zetel," vertelt Reinate. "We moesten eerst ontdekken wat de mama eigenlijk van Home-Start verwachtte en wat ik kon betekenen. Eerst gingen onze gesprekken vooral over praktische vragen: het gezin zocht hulp bij het aanvragen van de verblijfsvergunning van de papa en had vragen over de opvoeding en de ontwikkeling van de baby. Samen bekeken we filmpjes van Kind en Gezin, zochten informatie op en probeerden we samen te sporten.”
Toch merkte Reinate na een tijd dat niet alle problemen opgelost konden worden.
Reinate: "Ik had het gevoel dat ik daar wat in faalde. Je wil helpen, maar sommige dingen lopen gewoon vast of liggen niet in jouw handen, zoals de verblijfsvergunning of opvoedingsadvies dat mama al dan niet oppikt. Pas later besefte ik dat mijn grootste bijdrage misschien niet de praktische hulp was, maar gewoon er zijn voor haar. De ondersteuning evolueerde stilaan naar samen praten, wandelen, lachen en even ontsnappen aan de dagelijkse zorgen.”
"Ik denk dat ik vooral een stukje eenzaamheid heb kunnen wegnemen. Ze vertrouwde mij dingen toe die ze niet aan hulpverleners vertelde. Ik was iemand die luisterde zonder te oordelen."
Kleine gebaren, maar ook een verantwoordelijkheid
“Bij de start van ons traject stond ik soms voor een gesloten deur of werden afspraken afgezegd. Later begon de mama zelf te vragen wanneer ik opnieuw langskwam. Ik merkte een grote evolutie en besefte dat je als gezinsbuddy een portie geduld en tijd aan de dag moet leggen, zodat de vertrouwensband kan groeien. Een moment dat me bijzonder is bijgebleven, was toen de mama na een operatie in het ziekenhuis lag. Ik ben haar bloemen gaan brengen. Ze vertelde dat het de eerste keer in haar leven was dat iemand haar bloemen gaf. Dan besef je hoeveel impact zo'n klein gebaar kan hebben. Ik denk dat ik vooral een stukje eenzaamheid heb kunnen wegnemen. Ze vertrouwde mij dingen toe die ze niet aan hulpverleners vertelde. Ik was iemand die luisterde zonder te oordelen."
Door het cultuurverschil met haar gezin twijfelde Reinate regelmatig of bepaalde situaties zorgwekkend waren of gewoon anders dan ze zelf gewoon was. Reinate: "Ik heb sommige dingen misschien te lang genormaliseerd omdat ik dacht: dat zal wel cultureel bepaald zijn. Door gesprekken met collega-vrijwilligers en de coördinator, besef ik dat je als vrijwilliger ook een signaalfunctie hebt. Mensen vertellen je soms net heel veel omdat jij niet oordeelt. Dat vertrouwen brengt dus ook verantwoordelijkheid met zich mee."
Geduld als belangrijkste eigenschap
Als ze één advies mag geven aan toekomstige vrijwilligers, hoeft ze niet lang na te denken. Reinate: "Geduld. Dat heb je echt nodig." Ze herinnert zich hoe ze soms voor een gesloten deur stond en vrienden zich afvroegen waarom ze bleef teruggaan. "Maar je voelt dat het meestal geen onwil is. Hulp toelaten is voor sommige gezinnen gewoon heel moeilijk. Net door geduldig vol te houden, groeit dat vertrouwen. En eens dat vertrouwen er is, kan je echt iets betekenen."
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief
Blijf op de hoogte van de laatste nieuwtjes.
