Wekelijks gaat Ingrid Bal langs bij een Leuvens gezin met Ivoriaanse roots.
Het begon met een vraag om de kinderen te helpen bij hun huiswerk. Intussen heeft Ingrid Bal (57) de moeder van het Ivoriaanse gezin al toegeleid naar Nederlandse les en de kinderen ingeschreven bij de scouts. Ze introduceerde hen ook bij de bibliotheek. Wekelijks gaat ze langs. ‘De kinderen zijn dol op haar’, zegt Diakite Thene (34), die vijf maanden geleden beviel van haar vijfde kind. ‘Ze is lief voor hen, en ze heeft mij al veel geholpen. Ze gaat zelfs mee naar het oudercontact op school.’
Diakite en haar man Saidou Cisse (42) hebben vijf kinderen. Met uitzondering van het jongste prinsesje, Maryam, dat bij haar moeder op de schoot zit, klitten ze rond Ingrid heen. Djene (3) wil een gekleurd blad papier om te knutselen. Ingrid vraagt welke kleur ze wil. ‘Pink!’ Hoe dat in het Nederlands heet, weet ze niet. Haar broer Ousmane (9) wel: ‘Roze!’
Ik heb de ouders al kunnen overtuigen dat spelen zeker zo belangrijk is om de taal te leren.
- Gezinsbuddy Ingrid
Spelletjes spelen
Elk bezoek van Ingrid begint met het nakijken van de schoolagenda van de twee oudste zonen, Ousmane (9) en Moussa (7). ‘Ik vertel de mama wat erin staat en wat de kinderen moeten meenemen naar school. Ik help de jongens met hun huiswerk en we lezen wat in een boekje. De ouders vinden het erg belangrijk dat hun kinderen goede resultaten behalen. Helaas zijn er taalontwikkelingsproblemen, en het CLB heeft een zorgtraject voorzien. Het is moeilijk om dat uitgelegd te krijgen. In Ivoorkust bestaat zoiets niet, zeggen de ouders, de kinderen moeten beter hun best doen.’
‘Ik heb hen al kunnen overtuigen dat spelen zeker zo belangrijk is om de taal te leren. Dat vonden ze in het begin moeilijk: “Je komt toch niet naar hier om spelletjes te spelen?”, zeiden ze. Maar nu begrijpen ze het. De ouders spelen zelf niet met hun kinderen, maar ze vinden het oké als ik het doe.’
Moussa vraagt: ‘Kan jij een paasei voor me tekenen, en een konijn?’ Hij tekent het gezwind na. Zusje Djene knipt figuren uit haar roze blad papier. In een wip ligt de hele woonkamer vol. Zonder Ingrid zou de zaterdagnamiddag erg lang zijn, zegt hun moeder.
Op aangeven van Ingrid is ze gestart met lessen Nederlands: ‘Ik ga drie keer in de week. Over een jaar of zo wil ik graag gaan werken.’ Vader Saidou, die bij de huisvuildienst van de stad Leuven werkt, zegt: ‘In dit land is het beter om maar twee kinderen te hebben, want alles kost hier veel geld.’
De kinderen zijn dol op Ingrid. Ze is lief voor hen, en ze heeft mij al veel geholpen. Ze gaat zelfs mee naar het oudercontact op school.
- Mama Diakite
Ook daar probeert de vrijwilligster bij te helpen: ‘Ik heb de scouts gevraagd of ze bereid waren minder lidgeld te vragen, en dat is gelukt. De eerste keer ben ik meegegaan. Binnenkort gaat Ousmane zelfs mee op weekend. De ouders kenden dat niet, maar ze stonden ervoor open.’
Voetbalschoenen
Ze is nu op zoek naar een voetbalclub waar minstens een van de zonen naartoe zou kunnen. ‘De meeste clubs zijn volzet. Onlangs heb ik gehoord over een zaalvoetbalclub waarbij ze zouden kunnen aansluiten. Het voordeel is: ze hoeven er geen speciale shirts te dragen en ook geen voetbalschoenen.’ ‘Maar ik héb al voetbalschoenen!’, roept Ousmane. ‘Ik kan toch niet voetballen met gewone baskets? Dan shot ik de bal naar een ander land!’ En tegen zijn moeder: ‘Ik wil het! Ik wil het!’
Vorige zomer heeft Ingrid de drie oudste kinderen meegenomen naar Planckendael. Haar man was ook mee. Ousmane, Moussa en Abou spreken er nog over. ‘Een bij had mij geprikt’, zegt Moussa. ‘En ik heb ook mijn lievelingsdier gezien, hoe heet het weer, Ingrid?’ Ze helpt: ‘Een flamingo.’ Volgende zomer willen de ouders met hun kinderen naar de Antwerpse Zoo gaan. Daarbij krijgen ze enige financiële steun van de organisatie ‘Iedereen verdient vakantie’.
Wanneer Ingrid met vakantie is, zagen de kinderen hun ouders de oren van het hoofd: ‘Wanneer komt ze terug?’ Het is niet de bedoeling dat de vrijwilligers de gezinnen afhankelijk maken van hun inzet, zegt Home-Start Vlaanderen. Dat doet ook Ingrid niet: ‘Het fijne van dit gezin is dat ze zelf om hulp vragen, en openstaan voor nieuwe inzichten. Ik wijs hen de weg. Vervolgens gaan ze ermee aan de slag. Zien dat ik impact heb, geeft me energie, en het motiveert me om door te gaan.’
Dit interview verscheen in De Standaard op woensdag 8 maart 2023
Interview: Veerle Beel
Foto’s: Sebastian Steveniers
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief
Blijf op de hoogte van de laatste nieuwtjes.
